Kia Ora Taranaki!!

Kia Ora! Ook wel ‘hello’, ‘Hi, G’day!’, ‘het ga je goed’ of letterlijk vertaald vanuit het Maori ‘Be well/healthy’ allemaal!….ja ja, met onze Maori integratie gaat het ook prima! Het is even oefenen op de uitspraak en klemtoon, geen touw aan alle woorden vast te knopen met hun ge-‘piki-raki-raki-puahua-hiki-hiki’ (kracht lijkt ons in de herhaling te zitten), maar met een mooie rollende R ‘Kiora’ zeggen als een patient de spreekkamer binnenkomt, tja…dat is scoren natuurlijk!

Wat een land en wat een lol weer met m’n mattie de afgelopen 2 weken! Met 16,1 inwoner/km2 (tegenover 449,9 inwoners/km2 in Nederland!!OMG!) is hier zo ongelofelijk veel ruimte voor (ont)spannende natuur, mensen, stadjes en stranden! Bijvoorbeeld lekker een vulkaan op klauteren, maar daar later meer over!

Goed nieuws ook ten aanzien van mijn werk visum! Het is ze nu dan eindelijk gelukt het voor elkaar te krijgen en vanaf volgende week kan ik uit de startblokken.  Dit soort interessante overheidsorganisaties doen het hier ook gewoon op z’n kiwi’s, dat wil zeggen, op z’n tijd onnavolgbaar/ontspannen…dus.. doe ik het hier ook maar zo!

Maarten is helemaal op dreef en heeft vanavond dienst. Dat betekend hier van 11am tot 8pm werken op de praktijk. Ons inziens een prima deal als je weet dat dienst in Nederland over het algemeen een extra dag na een dag werken betekent, 8am tot 12pm! Met het overige werkrooster is ook prima te leven! Afwisselend 4 en 2 dagen weekend. Neen, ons hoor je niet klagen heur!

Zo hadden wij vorige week een 2 daags weekend, maar in verband met Labour day op maandag (nationale feestdag) werden dat er toch opeens 3. He, vervelend. Aangezien we eigenlijk nog aan het herstellen waren van het lange weekend op de Queen Charlotte Track, vonden we dat de tijd was aangebroken voor ‘tiki touren’, een geliefde bezigheid van de nieuw zeelander in het weekend en tevens weer een goede verklaring voor wat obesitas problematiek! Het idee is je ‘chillie bin’ (koelbox) goed te vullen met picknick attributen, in de auto te stappen met de familie en lekker te toeren door de natuur waarbij het picknicken en BBQ-en op de daarvoor beschikbare vaste BBQ’s in de parken het hoogtepunt lijkt!

Kijk, en wij houden natuurlijk wel van een uitdaging!

Dus nadat wij onszelf eerst een nodige zonnehoed voor op de veranda cadeau hadden gedaan na de weekboodschappen, zijn we vol goede zin onze eerste officiele tiki tour begonnen naar Wanganui, dat leek ons wel geschikt, een uurtje rijden naar het noorden. Oké, de chillie bin vonden we een beetje overdreven aangezien Wanganui een ontzettend geinig stadje is met leuke architectuur, prachtige wijken en parken uitkijkend over zee, een oude tram met een persisterend enthousiaste verteller en vooral ook prima terrasjes in de zon! Enkel in een auto zitten lukt echter erg moeilijk, dus hebben we toch nog even een hoge uitkijktoren beklommen. Na ons ook even vergaapt te hebben aan de prachtige stranden rondom Wanganui, bijvoorbeeld Ka Iwi beach, zijn we op ons gemakje weer richting huis gereden om even het weekend af te borrelen in de zon!

Afgelopen week sloop uiteraard de onrust weer in de benen, waarop we besloten dit lange weekend een vulkaan te beklimmen, Mount Taranaki (ofwel op zijn Engels Mt Egmont) in Egmont National Park. (http://www.doc.govt.nz/parks-and-recreation/national-parks/egmont) Nou ja, we hebben wel meer beklommen deze track, halleluja, maar alles draait hier om Mt. Taranaki, een indrukwekkende ‘vulcanic cone’ van 2518 meter hoog, welke midden in een verder agrarisch, heuvelachtig landschap staat met biljart-achtige-groen-zachte weilanden, op, uiteraard, land ontstaan door de vulkanische lava stromen destijds.

De weerman was het dit weekend weer niet bijzonder met ons eens. Rondom zou het redelijk zonnig zijn, maar op de berg kans op regen, bewolkt en zon?? ‘Make up your mind!’

Maar dit bracht wel enige spanning met zich mee: Er is namelijk 1 zeer beroemde foto van Mt Taranaki, welke ook de voorkant van de Lonley Planet (onze bijbel) siert, waar ik al sinds ons vertrek naar NZ op aas! En dat is geen vulkaan in de wolken! Maar ons maak je niet gek ouwe weerman…op naar New Plymouth als uitvalsbasis! Groot succes overigens, stad met sfeer (tikje wellington) aan de Tasman Sea met kite surfers! Doel: Pouakai Track, 2 dagen, 25 km, overnachting in DOC Pouakai hut op de berg.

Bij aankomst zaterdagochtend….vulkaan in wolk, kak. Overigens nog steeds een waanzinnig uitzicht over het inderdaad zonbeschenen landschap van New Plymouth en de Tasman Sea, maar goed, wolk. Nadat weerman Maarten geregeld had dat we uiteindelijk wel gewoon zouden krijgen waar we voor kwamen, begonnen we aan een fikse klim welke ons bracht tot een richel vanwaar het stijgingspercentage werkelijk exponentieel toenam. De Pouakai track loopt op deze hoogte, met wat stijgen en dalen, ongeveer een kwart rondom de vulkaan, waarbij de top zo nu en dan even te zien was tijdens een opklaring. Na de afdaling via een sompig moerasgebied op hoogte met glibberige houten loopvlonders zagen we pas hoe hoog we hadden gezeten! Een erg nietig gevoel geeft het, als je plots oude lavastromen en het geologisch geweld herkent in verschillend gesteente en vormen! Poeh! Als toetje stegen we de laatste kilometers helemaal niet kinderachtig waarbij er zelfs steile trappen tegen de berg op aan te pas moesten komen, waarna we met het zuur in de benen de hut bereikten. Prachtig uitzicht over New Plymouth en Tasman Sea met een temperatuur waarbij we ook in de hut wolkjes konden blazen!

Gelukkig hadden 5 Fransen en 1 Engelsman die ook in deze hut overnachtten het werk ten aanzien van houtsprokkelen voor het vuur al afgerond, zodat wij ons op interessantere dingen konden richten, onze gevriesdroogde maaltijden! Hilarisch! Gourmet-voer op hoogte!

Met ons lichtgewicht cookertje water in razend tempo naar 100 graden gefikt, hup in de zakjes, mixen maar en na 10 minuten hadden we een bijzondere en smakelijke versie van ‘lamb with mint/mashed potatoes’ en een heuse ‘ tiki masala/rice’ te pakken. Het chocolademelk poeder moeten we volgende keer niet vergeten…

Om 8 uur is het donker, op de houtkachel na, dus dat is simpel, matrasjes in de stapelbedden, slaapzakje, termo-ondergoed aan, earplugs in en een heerlijk warme nacht van 12 uur maken!

En als je er dan toch in de nacht 1x uit moet naar het toiletje, buiten, is dat een stuk minder koud als het verlichte New Plymouth je uitzicht is!

De volgende dag, zoals Maarten al geregeld had, wakker door een straaaaaalende zon! Clear summit views! Snel ons gevriesdroogde-alles in 1- continental breakfast gekokkereld (tikkie minder succesvol) alvorens ons uit te leven op DE foto, 15 minuutjes lopen vanaf de hut op de track bij een vennetje (tarn). Tja, een kiwi zou ‘not too bad’ zeggen (heerlijk), wij meer ‘astonishing’ of ‘zie foto’s’!

Toppie, check, in the pocket en met een stevige pas zijn we na een laatste killing klim naar beneden gedenderd over/door rivieren en jungle book op weg naar een goede bak koffie in het Visitors Centre. En aangezien de dag nog niet op zijn eind liep, hebben we nog even een kleine tiki tour ondernomen richting de kust alwaar we een welverdiend ijsje vonden!

En dan the day after… dat is natuurlijk een golf-dag, dat is logisch! The Horners uit Auckland waren toevallig ook in het gebied en nodigden ons uit voor het ontbijt en ook een dagje golf! Maartens ogen twinkelden bijna uit hun kasjes, dus hup, die tee op! En ik rondcrossen in het karretje natuurlijk, weliswaar in spijkerbroek, want hier reken je natuurlijk niet per se op, maar dat was helemaal niet erg, want we kwamen helemaal uit Holland! Erg vermakelijk, zeker als ook de zee in de buurt is! Volle mep 18-holes, heerlijke dag in de zon en in de middag uitgeput maar voldaan retour Himatangi Beach! Wat een top weekend!

Op naar de volgende episode! TOAST-festival in Martinborough over 1,5 week!

Dan ook, nu echt, het betere werk ten aanzien van de praktijkperikelen! Finally! Tot snel!