Hello New Zealand!! en Kuala Lumpur? en Himatangi Beach!

…En zo stapten wij uiteindelijk 17 september j.l. het avontuur en een 25 uur durende vliegreis tegemoet naar Auckland, New Zealand!!

Nou ja, stapten, stapten…

Ruim op tijd verschenen we aan de check-in balie, enigszins gespannen t.a.v. het aantal kilogrammen. Waar we even geen rekening mee hadden gehouden was dat het inchecken an sich al best spannend kon zijn!

We hadden de instructies gekregen vanuit NZ om op een toeristen visum voor 3 md (standaard) te arriveren in NZ, waarna tijdens de introductieweek (zie later) ons werkvisum geregeld zou worden…en aangezien we nog niet weten wanneer we teruggaan hadden wij een enkeltje Auckland geboekt. 

Het meisje achter de balie keek wat vreemd waardoor een lichte onzekerheid zich direct meester van mij maakte, je kent dat wel. ‘Heeft u geen return ticket?’.  ‘Nee meisje, dit is ons ticket’. …’ Dan mag ik u niet inchecken, want ik moet bewijs hebben dat u binnen 3 md (toeristenvisum) het land weer verlaat’. ‘Punt’. Ook superviser Steve zei na gebeld te hebben met immigratie in NZ: ‘Punt’. En nog eens: ‘Punt’… All right, zesde versnelling: In de hal trokken we een lief meisje over haar balie welke na even zoeken voor ons een enkeltje Auckland-Kuala Lumpur boekte voor 350 euro de neus, want als Australie ook zou mogen zou het wel heel makkelijk, nuttig en goedkoop zijn natuurlijk!  En toen was het goed.

En over de kilo’s hoefden we ons geen zorgen meer te maken, zei Steve the superviser, hij kneep wel een oogje toe. ;)

Prima vluchten via Singapore, Singapore airlines met kittige jurkjes, 6 vliegtuigmaaltijden even doorbijten, oordoppen zijn echt gemaakt om mee te slapen en hopla! Auckland!

Alhier kwamen we het allesomvattende voorbeeld tegen van de gastvrijheid van Kiwi’s! Te mooi verhaal: Maartens ouders ontmoetten tijdens hun afgelopen vakantie in Frankrijk een Nieuw Zeelands stel, de Horners, waarmee ze een kwartiertje hebben gekletst. Uiteraard kwam ons op handen zijnde vertrek ter sprake en werden om die reden ook email adressen uitgewisseld. Na een semi-verplicht mailtje van Maarten met de vraag naar wat tips voor Auckland stonden de Horners erop dat we de eerste dagen bij hen zouden logeren waarbij de aankomst om elf uur ’s avonds geen enkel probleem was! Sterker nog, ze stonden ons op te wachten op de airport met een heus naambordje! Ontzettend aardig en gastvrij stel dat zich direct onze surrogaat-ouders noemde! Prachtig huis met bijpassende auto’s, uitkijkend op het Auckland Museum in Domain park, haleluja!

5 sterren all-inclusive, samen alle dagen America’s Cup kijken (zeilwedstrijd, vergelijkbaar met WK voetbal in NL), hele dag op sleeptouw naar de mooiste plekjes, uitkijkjes vanaf oude vulkanen in de stad (Auckland is gebouwd op 50 vulkanen!) en leuke eettentjes, ontmoeten van hun kinderen (leeftijd als wij), coast to coast walk, en….we hadden ons geen betere plek kunnen dromen om bij te komen van een verschrikkelijke jetlag!!Giller!

Na 3 dagen moesten we vertrekken naar Wellington om daar te starten met onze introductiecursus van NZ Locums t.a.v. de gezondheidszorg in NZ.  Autootje gehuurd en een prachtige rit gereden waarbij de lammetjes en bloeiende bomen en pollen ons welkom heetten! Oja, het is lente! Wellington voelde direct erg vertrouwd, europees, met een prachtige ligging aan de zee, sfeervol, hip en met ontelbare leuke koffietentjes; volledig anders dan dat ik me herinnerde van 8 jaar geleden!

Er was door NZ Locums voor ons een ontspannen hotel-appartement geregeld, op de 9de etage om het natuurlijk wel spannend te houden, voor de duur van de cursus. Tijdens 3 hele dagen veel verschillende sprekers en onderdelen in het health system zien langskomen, waarbij de eerste indruk die van ‘ veel extra administrative handelingen’ is. Ook weer een totaal ander computersysteem leren kennen en vergeet vooral ook niet het ‘ KIWI-model medicatie voorschrijven’ waarbij de kosten van de gezondheidszorg wel beheersbaar lijken te zijn, maar daar later vast meer over! Kortom, heel veel nieuws, klapperende oren, 14 accreditatiepunten!, zin om aan de slag te gaan en jetlag steadily improving!

En na de cursus in een, door wederom NZ locums geregelde, Holden (Amerikaanse Muscle Car) in het Ferrari rood…op naar Himatangi Beach, naar ons nieuwe beach house, of Bach, zoals dat op z’n Nieuw Zeelands heet! (Maar niet voordat we na 5 minuten kletsen met een tikkie opmerkelijke taxichaufeur een uitnodiging kregen om met hem te gaan vissen ergens dit jaar, inclusief telefoonnummer thuis. Weer zo’n typisch voorbeeld!)

In Palmerston North, ook wel 'Palmy', ontmoetten we Rachel, een dame van middelbare leeftijd die zich bezighoudt met ons welzijn vanuit de organisatie (PHO) waarvoor wij gaan werken. Lekker gek mens, niks officieel, gewoon gezellig, aardig en gastvrij! Uiteraard moesten wij in de supermarkt eerst een winkelwagen vol voedsel laden op kosten van de organisatie, want het is natuurlijk erg belangrijk dat we ons direct thuis voelen. Vervolgens hebben we, volgens de organisatie, voor ons welzijn allebei een auto nodig, een gloed nieuwe Toyota Corolla, en het eerder genoemde beach house, wat wij ten tijde van overleg enkel noemden als soort van grapje, “gosh, living in a beach house, would’t that be a dream!”. Zie daar, zo reden wij gezamenlijk naar Himatangi beach waar ze voor ons het aller leukste en schattigste huisje direct achter de duinen hebben geregeld voor de komende 4 maanden inclusief BBQ, buitenopenhaard, cricketveld en outdoorliving! Foto’s spreken voor zich! Uiteraard moesten we zelf maar het beste internet kiezen, want dat is tenslotte onze life line with Holland natuurlijk! Volledig overdonderd door de gastvrijheid en gulheid vergaten we bijna dat dit alles wordt verzorgd, lees betaald, door de organisatie! Hun motto is: als de dokters het goed hebben, hebben wij goede dokters! Nou, dat zit dus wel snor!

Vergeet niet dat ondertussen vanuit NZ Locums onze contact persoon Emalene zichzelf ook constant verwittigd van ons welbevinden! ‘ Please don’t hesitate if you need anything’. ‘Are they treating you nice?’ No worries Emalene!

En dan onze core business. We gaan werken voor de organisatie PHO, welke verschillende praktijken en eerste lijns zorgverleners zoals fysiotherapie onder zich heeft werken. Wij zullen gaan werken op de locaties in Levin in het Horowhenua Health Centre en in Foxton in de Family Health Practice. Aangezien we hier voor de combinatie avontuur in het werk, maar vooral ook in het land zijn, vonden zij het ook niet meer dan logisch dat we 4 dagen gaan werken, waarna altijd een 3 daags weekend volgt. Kijk, zo doen ze dat hier!

Vorige week hebben we de introductie week in de praktijk gehad. Afgezaagd, maar weer te aardige en behulpzame mensen inclusief patienten! Deze week is Maarten begonnen met het inwerkrooster, 30 min per patient, waarna dat langzaam naar 15 minuten zal gaan over een paar weken. Eerste overleg met de specialist ging vlekkenloos, engels geeft geen problemen, alleen ‘ je weet wat je wil, maar…HOE krijg ik dat in die computer???’.  Gelukkig de tijd om te wennen aan alle nieuwe handelingen, formulieren en regels. De rest beviel uitermate goed, uitnodigingen voor verschillende dinertjes, een Maori welcoming ceremony, en de opening van de surfclub in Himatangi beach al binnen gekregen!

Hopelijk kan ik volgende week starten. Door dat ellendige IELTS examen duurt het voor mij waarschijnlijk 1-2 weken langer voordat alle papieren rond zijn. Dus bewaak ik deze week het fort, ren me gek iedere ochtend op het strand, was, lap, klop, strijk en doe boodschappen, zit in de zon, schrijf eindelijk dit veel te lange verhaal en .. het beste van alles.. ben uren aan het lezen en uitzoeken over de prachtigste hike tracks, mountainbike trails, canoe tochten, ski gebieden, surf beaches, zeehonden en dolfijn tripjes, walvis seisoen en heerlijke wijnen die we dan ’s avonds proeven!

Ik voel me als in Luilekkerland, waarbij je van gekte bijna niet weet wat je eerst moet kiezen! En met de wijsheid ‘Vier het leven en stel niets uit!’ zijn we afgelopen weekend direct begonnen met een ferme strandwandeling en een klein bergje!

Als klap op de vuurpijn kregen we dit weekend, volgens Maori overlevering, ook een ‘good fortune’ gift van de zeegoden, een enorme aangespoelde walvis op het strand! Ik maar denken, hoe gaan ze dat beest in hemelsnaam ‘opruimen’, in stukjes? Noo dummy, dat geeft bad karma natuurlijk! Na een urenlang gevecht met de kraanmachinist in de zee en op het strand werd de vis begraven in de duinen, onder het toeziend oog van een rituele gebeden prevelende Maori oudste.

Never a dull moment in Himatangi beach!

Ik hou jullie op de hoogte! X